Snögg var einstaklega skemmtileg tík og sjálfstæð. Hún var hálfgert náttúrubarn ef maður getur sagt svo um hunda. Þegar hún var með hvolpa, sem hún hefði reyndar viljað vera með alltaf þá átti hún það til að æla upp hálfmeltri fæðunni í þá og skildi ekkert í því til hvers ég væri stöðugt að hræra grauta handa þeim þegar hún gat bara séð um þetta sjálf.
Snögg var góð móðir og fædd til þess að ala af sér afkvæmi. Reyndar var hún góð við allt ungviði hvort sem það voru börn, kálfar eða lömb.
Snogg var líkt og móðir hennar dugleg í leit að hreiðrum vissrar fuglategundar, en hún var eins og nafnið bendir til ákaflega snögg og mátti ekki vera að því að bíða eftir því að ég kæmi til þess að taka eggið úr hreiðrinu heldur færði mér eggin hvert á fætur öðru úr mörgum hreiðrum. Aldrei braut hún eggin þó hún bæri þau í kjaftinum langar leiðir, heldur færði mér þau alveg heil.